وقتی همه چیز بچه بازی بود

   ۱۳۸۸-۰۵-۳۱  

باز باران ، بی طراوت ، کو ترانه؟! سوگواری ست ،رنگ غصه ، خیسی غم ،

می خورد بر بام خانه ، طعم ماتم . یاد می آرم که غصه ، قصه را می کرد کابوس ، بوسه

می زد بر دو چشمم گریه با لبهای خیسش.

می دویدم، می دویدم ، توی جنگل های پوچی ، زیر باران مدیحه ، رو به خورشید ترانه ،

رو به سوی شادکامی .

می دویدم ، می دویدم ، هر چه دیدم غم فزا بود ، غصه ها و گریه ها بود ،

بانگ شادی پس کجا بود؟

این که می بارد به دنیا ، نیست باران ، نیست باران ، گریه ی پروردگار است،

اشک می ریزد برایم.

می پریدم از سر غم ، می دویدم مثل مجنون ، با دو پایی مانده بر ره

از کنار برکه ی خون.

باز باران ، بی کبوتر ، بوف شومی سایه گستر ، باز جادو ، باز وحشت ،

بی ترانه ، بی حقیقت ، کو ترانه؟! کو حقیقت؟!

هر چه دیدم زیر باران ، از عبث پر بود و از غم ، لیک فهمیدم که شادی

مرده او دیگر به دلها ، مرده در این سوگواری...

چند روز است که رفته ای ،

 چندین روزی که صدایت به گوش نرسید

چقدر سخت و دوست نداشتنی است زمانی که کنارت نمی نشیند و ندیدنت را به دل می آموزد

چه زود گذشت موج سر مستی ها و شوق ما شدنم

امروز شنبه سی ام خرداد ماه هشتاد و هشت ، قریب به یکماه میشود که

 فراموش شدن و فراموش کردن را تجربه می کنیم ، تا جامعه نیز بیاموزد و بیاموزاند .

درود ؛

دارم برات یه چیزی زمزمه میکنم ؛

هر روز برات خوندمش ، هر روز با خورشید زمزمه اش کردم ، هر شب در آغوش خودم خوابوندمش

تا هر رویا تا صبح با تو پیشم باشه

هر شب که آخرین نور منو ترک میکرد تا به بهونه استراحت در تنهایی و سکوت تو را

برای چشمام پیدا کنم و بیارم ،   صدایی به گوشام میرسید که طنین هر بار

صدا کردن تو بود ، از همه هیاهوی تو شاید کمتر از انگشتان دست آخرین نغمه هایت هنوز درونم

زمزمه کنان  آخرین ذره ها و نیرویی را که میتواند به صدا تبدیل شود را به امید شنیدن دوباره ات

بیدار نگه داشته است ، الهه بدرود

                                الهه بدرود  ،  الهه  بدرود

 

محققان دریافته اند مرکزعشق درانسان، چهار منطقه بسیار کوچک از مغز

اوست، نه قلبش.

بااین حساب مشخص شد کسانی که به جای عبارت "دل بردن"  از ترکیب "مخ زدن" 

استفاده می کردند، یک چیزی می دانسته اند و کارشان درست بوده، همان طور که

گروه TMدر ترانه ای می خواند:

 مخو زدم با یه چشمک
واسه date می برمت شمشک...!

لابد اماکن و پارتی های مختلط هم اول "پارتی مخ تیلیت"  نامیده می شده، یعنی

جایی که ملت مخ همدیگر را می زدند و تیلیت می کردند. به مرور زمان، این لغت تبدیل

به مختلط شده!

ادامه رو حتما بخونید 

بنابراین شاید بهتر باشد زین پس، از بعضی لغات معادل به شرح زیر استفاده کنیم:

*  به جای"عاشق"  بگوییم "مخلص"! (مخ + less)

با این وصف، به جای  "مجنون" ، "فرهاد" ، "یوسف"،  "رومئو"، "رامین"  و امثالهم،  "شعبان بی مخ" می شود نماد عاشقان پاکباخته!

* به جای "دلبر"  بگوییم  "مخبَر"،  چرا که طرف، به جای دل، مخ آدم را می برد، بنابراین به  "جذابیت" هم باید گفت" مخابره"!!

با همین تعریف به "دون ژوان" ها می توان لقب"مخبر الدوله" داد!

* از ترکیب " مخش را کار گرفته"  فقط برای کسانی استفاده کنیم که مشغول دلبری از کسی هستند.

باید حواسمان باشد در دوره و زمانه ما دیگر با  "مخ توی فرغون گذاشتن"  کار کسی راه نمی افتد و باید مخ طرف را توی الگانسی، سوناتایی، سانتافه ای چیزی گذاشت تا بلکه جواب بدهد!

*به کسی که  "عشق، چشمش را کور کرده"  بگوییم  "مختار"!!

با این وصف، به جای رمان ها و داستان های زرد عشقی هم باید گفت"مختار نامه"!

* به عشق خیابانی و " عشق هایی کز پی رنگی بود"  بگوییم "مخچه"!

* به پسری که مدام قلبش را با دخترهای رنگ و وارنگ، پر و خالی می کند بگوییم "مخابرات"!
(مخ + عابرات)!

* به خاطرات و نوستالوژی های عاشقانه بگوییم  "مخاطرات"!

* فکرش را بکنید قرار باشد اشعار معروف را نیز با توجه به این موضوع تغییر بدهیم:

"هرگز نمیرد آن که مخش زنده شد به عشق"!

یا

"عشق یعنی این که ما باور کنیم
یک مخ دیگر ارادتمند ماست"!

یا

"مخ از من برد و روی از من نهان کرد"!

---------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

نگاه می کنم نمی بینم

چشم مرا هوای تو پر کرده

گوش می کنم نمی شنوم

گوش مرا صدای تو پر کرده

ای چشم من بدون تو نا بینا

ای گوش من بدون تو ناشنوا

با من بمان همبشه بمان با من

با من بمان همبشه بمان با من

همسر آینده ام.....!

ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام
می توانی خوشحال باشی، چون من دختر کم توقعی هستم.

اگر می گویم باید تحصیلکرده باشی، فقط به خاطر این است که بتوانی خیال کنی بیشتر از من می فهمی!

اگر می گویم باید خوش قیافه باشی، فقط به خاطر این است که همه با دیدن ما بگویند"داماد سر است!" و تو اعتماد به نفست هی بالاتر برود!

اگر می گویم باید ماشین بزرگ و با تجهیزات کامل داشته باشی، فقط به این خاطر است که وقتی هر سال به مسافرت دور ایران می رویم توی ماشین خودمان بخوابیم و بی خود پول هتل ندهیم!

اگر از تو خانه می خواهم، به خاطر این است که  در خانه ای با تو باشم که تا آخر عمر در و دیوارآن، خاطره اش را برایم حفظ کنند و هرگوشه اش یادآور تو  باشد!

اگر عروسی آن چنانی می خواهم، فقط به خاطر این است که فرصتی به تو داده باشم تا بتوانی به من نشان بدهی چقدر مرا دوست داری و چقدر منتظر شب عروسیمان بوده ای!


اگر می گویم هرسال برویم یک کشور را ببینیم، فقط به خاطر این است که سالها دلم می خواست جواب این سوال را بدانم که آیا واقعا "به هرکجا که روی آسمان همین رنگ است"؟! اگر تو به من کمک نکنی تا جواب سوالاتم را پیدا کنم، پس چه کسی کمکم کند؟!
اگر از تو توقع دیگری ندارم، به خاطر این است که به تو ثابت کنم چقدر برایم عزیزی!

و بالاخره...
اگر جهیزیه چندانی با خودم نمی آورم، فقط به خاطر این است که به من ثابت شود تو مرا بدون جهیزیه سنگین هم دوست داری و عشقمان فارغ از رنگ و ریای مادیات است.

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

اگر می خواهی احساس ثروتمند بودن و توانگری کنی، چیزهایی را به خاطر بیاور که پول قادر به خریدن آنها نیست: با پول می توانی همسری زیبا داشته باشی اما عشقی زیبا هرگز،

می توانی خانه ای مجلل داشته باشی اما آرامش هرگز،

 می توانی کتابخانه ای مجهز داشته باشی اما علم هرگز،

 می توانی تخت خوابی رویایی داشته باشی اما خواب راحت هرگز..

 ------------------------------------------------------------------------------------

آدما خنده هاشون همیشه از دل خوشی نیست، گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست، گاهی دل این قدر تنگ میشه که گریه هم کم میاره، یه جمله ی ساده گاهی چقدر واست غم میاره..

 ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

پس از این زاری مکن

هوس یاری مکن

تو ای ناکام . دل دیوانه

با غم دیرینه ام

به مزار سینه ام

بخواب آرام . دل دیوانه

با تو رفتم بی تو باز آمدم

از سر کوی او . دل دیوانه

پنهان کردم در خاکستر غم

آن همه آرزو . دل دیوانه

چه بگویم با من ای دل چه ها کردی

تو مرا با عشق او آشنا کردی

پس از این زاری مکن

هوس یاری مکن

تو ای ناکام . دل دیوانه

با غم دیرینه ام

به مزار سینه ام

بخواب آرام . دل دیوانه

با تو رفتم بی تو باز آمدم

از سر کوی او . دل دیوانه

پنهان کردم در خاکستر غم

آن همه آرزو . دل دیوانه

چه بگویم با من ای دل چه ها کردی

تو مرا با عشق او آشنا کردی

پس از این زاری مکن

هوس یاری مکن

تو ای ناکام . دل دیوانه

با غم دیرینه ام

به مزار سینه ام

دارم ، بخواب آرام . دل دیوانه    

 ----------------------

             ------------------------

                          -------------------------------------------------------------------------

یه بار به یکی گفتم :  

                           " واقعا دوست دارم ، عاشقتم ، واقعا عاشقتم "

میدونی تنیجش چی شد ؟

                           " ترسید ، جا زد ، در رفت ، گفت دروغ میگی ، گفت تظاهر میکنی "

نتیجه :

                           " نگفتن بهتر از راست گفتنه ، دیر گفتن خیلی بهتر از راست گفتنه "

نتیجه اخلاقی :

                           " فقط خودتو دوست داشته باش ، تا عقد نکردی نگو عاشقتم !  "

نتیجه اجتماعی :

                           "  اینجوریه که دخترا میگن پسرا اهل زندگی نیستن "

                           "  اینجوریه که پسرا میگن دخترا بی معرفت شدن "

قانون معرفت میگه :

                          " قلب برای کسی که از دیده دور است باید بیشتر بتپه " 

همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند 

 روزگاریست همه عرض بدن می خواهند

عشق ها را همه با دور کمر می سنجند

آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند

خوب طبیعیست که یکروزه به پایان برسد

عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد

این پرنده ی مهاجر همیشه عاشق پرواز

حالا با بالی شکسته میخونه چه غمگین آواز

توی یک هجرت جمعی،دست بی رحم یه صیاد

اون و از جفتش جدا کرد،با تنهایی آشنا کرد

نجوای دو جفت عاشق روی شاخه های تنها شعری عاشقانه بود

صدای قشنگ بالش تو فضای بیکرانه بهترین ترانه بود

حالا تنها حالا خسته با دلی از غم شکسته

بی صداتر از همیشه با خودش تنها نشسته

با صدای غم گرفتش شعر تنهایی میخونه

سوز غمگین صداش و اونی که تنهاس میدونه

این پرنده ی مهاجر همیشه عاشق پرواز

حالا با بالی شکسته میخونه چه غمگین آواز

توی یک هجرت جمعی،دست بی رحم یه صیاد

اونو از جفتش جدا کرد با تنهایی آشنا کرد

 اونی که میخواستی تو غبارا گم شد مرغی شد و پشت حصارا گم شد
اسم تو رو رو بال مرغا نوشت رو کنده ی سبز درختا نوشت
یه روز که بارون میومد بهش گفت یه روز دیگه رو موج دریا نوشت
دریا با موجاش اون رو از خودش روند مرغ هوا گم شد و اون رو گریوند
اونی که میخواستی تو غبارا گم شد مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلها قدم زد اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببین جدایی چه به روزش آورد چه سرنوشتی که براش رقم زد

خدا چرا عاشق شدم من ديگه از دست اين دل يه شب آروم ندارم

واي چرا توو اين زمونه شدم قربونيه عشق اسير روزگارم

دو تا چشماي نازش ميشينه توو کتابم

شبا وقتي ميخابم ميبينمش توو خوابم

براش نامه نوشتم قشنگ و عاشقونه

نوشتم با دو چشماش منو کرده ديونه

خدا چرا عاشق شدم من ديگه از دست اين دل يه شب آروم ندارم

واي چرا توو اين زمونه شدم قربونيه عشق اسير روزگارم

خدا چرا عاشق شدم من ديگه از دست اين دل يه شب آروم ندارم

واي چرا توو اين زمونه شدم قربونيه عشق اسير روزگارم

رو پله هاي سنگي ميشينم مات و بيدار

چشام رو تور ابرا سرم رو سنگ ديوار

براش آواز ميخونه لباي سرد و بستم

مياد خورشيد بازم من هنوز اينجا نشستم

خدا چرا عاشق شدم من ديگه از دست اين دل يه شب آروم ندارم

واي چرا توو اين زمونه شدم قربونيه عشق اسير روزگارم

خدا چرا عاشق شدم من ديگه از دست اين دل يه شب آروم ندارم

واي چرا توو اين زمونه شدم قربونيه عشق اسير روزگارم

   الهه جون ؛

عشق میورزم بر آنکه خویشتن را در سرزمین تیره تو ، دختر ، از دست وانهم ،

در چشم های خمار و منزویت خود را رها کنم و از دهان بی حد و بی وصف تو ، نغمه سر دهم ،

 در آغوش بی انتهای تو هوا گرفته خواهد بود ، و همچون که پوستت نرمی مخمل وار خواهد داشت

من خویشتن را در سینه های لرزانت از دست مینهم

در ژرفنای تیره جسم لطیف تو من خویشتن را ، الهه ، از دست می نهم

             الهه جون ، وقتی که هستی همه چی عالی و مرتبه

             ولی وقتی نیستی همه چی بدجوری داغون میشه

نیاز به توضیح نداره ، خیلی ساده گفتم ، فقط خودت میدونی منظورم چیه

دوست دارم ، نمی خوام ازت بی خبر باشم ، هیچ چی با رفتنو بی خبری تغییر نمی کنه ، بدتر میشه

خیلی خوشحالم که امروز بودی  

                              هیچکی دوست دخترشو  اندازه من دوست نداره
                                                دوست دارم الهه

 

و خداوند عشق را آفرید ...
رودها در جاری شدن و علفها در سبز شدن معنی پیدا می کنند
کوه ها با قله ها و دریا ها با موج ها زندگی پیدا می کنند
و انسان ها همه ی انسان ها با عشق فقط با عشق
پس بار خدایا بر من رحم کن ، بر من که می دانم ناتوانم رحم کن
باشد که خانه ای نداشته باشم
باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم
باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم
اما نباشد ، هرگز نباشد که در قلبم عشق نباشد ،

هرگز ،  هرگز نباشد

غبار پشت شیشه میگه رفتی                     ولی هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره    دل من چه صبوره     کاشکی بودی و می دیدی    زندگیم چه سوت و کوره

 آسمون از غم دوریت حالا روز و شب می باره

            دیگه تو ذهن خیابون منو تنها جا می ذاره

 خاطره مثل یه پیچک می پیچه رو تن خسته ام

            دیگه حرفی که ندارم  دل به خلوت تو بستم

تموم زندگیمو به چشمای تو دادم

عمری به پات نشستم      دل به کسی ندادم

منتظرم که روزی تو باشی در کنارم

ساده بودی مثل سایه      مثل شبنم رو شقایق

مثل لبخند سپیده           مثل شب گریه عاشق

بی تو شب دوباره آینه      روبروی غم گرفته

پنجره بازه به بارون           من ولی دلم گرفته

واژه رنگ زندگی بود         وقتی تو فکر تو بودم

عطر گل با نفسم بود       وقتی از تو می سرودم

وقتی راهی شدن تو        کفترا شعرام رو بردن

چشمام از ستاره سوختن  منو به گریه سپردن

رفتی و شب پر شد از من   از من و دلواپسی ها

رفتی و من رو سپردی        به زوال اطلسی ها  

 من خالی از عاطفه و خشم

خالی از خویشی و غربت

گیج و مبهوت بین بودن و نبودن

عشق آخرین همسفره من مثل تو منو رها کرد حالا دستام مونده و تنهاییه من

ای دریغ از من که بی خود مثل تو گم شدم گم  شدم تو ظلمته تن.......

ای دریغ از تو........

 که مثل عکس عشق هنوزم داد می زنی تو آیینه ی من

وای گریمون هیچ          خندمون هیچ          باخته و برندمون هیچ

تنها آغوش تو مونده غیراز اون هیچ...........

ای مثل من تک و تنها دستامو بگیر که عمر رفت همه چی تویی زمین و آسمون هیچ

در تو می بینم همه بود و نبود بیا پر کن منو ای خورشید دل سرد .......

بی تو میمیرم.................

 مثل قلبه چراغ نور تابوندی            کی منو از تو جدا کرد  

خانه ای ساده دارم ، قلبی عاشق ، حرفی نمانده است
دیوار و سقف خانه من
همین هاست که مینویسم
از دلتنگیهایم نوشتن کار من است
از راست به چپ  ،   شعر و عاشقانه نوشتن.....
علاقه مندی های من به چیزهایی که تو علاقه ای نداری
به زندگی.به عشق.به انسان.به شرف.به احساس.به محبت.به حق ، به دل ، به دلدادگی ،                 به دائم نگران بودن ، به شب نخوابیدن های عاشقی ....
تو علاقه ای نداری .....    زندگی را در حقیقتش باید یافت.

زندگی بی تو ، بر لبان من مهر خاموشی زد و

اکنون تنها انگشتانم توان چکاندن آخرین لکه های احساس بر حجم سفید این صفحه را دارند،

عصاره ی آخرین روزهای زندگی را برای روز مبادا در شیشه ای در پستو نهان کرده ام تا شاید برگردی

در تمام لحظاتی که نبودی و سوختم فقط یک صدا در من زنده بود ،

نام تو را میخواندم در تمامی لحظه ها ، مثل روز اولی که با هم بودیم ، الهه !

باورکن  صدامو باور کن    صدایی که تلخ و خسته ست     

باورکن  قلبمو باورکن    قلبی که کوهه اما شکسته ست

باورکن  دستامو باورکن    که ساقهء نوازشه

باورکن  چشم منو باورکن    که یک قصیدهء خواهشه  

وسوسهء عاشق شدن    التهاب لحظه هامه

حسرت فریاد کردن    اسم کسی با صدامه

اسم تو هر اسمی که هست    مثل غزل چه عاشقانه ست

پر وسوسه  مثل سفر    مثل غربت صادقانه ست

باورکن  اسممو باورکن    من فصل بارون برگم

مطرود باغ و گل و شبنم    درختم  درخت خشکی تو دست تگرگم

 باورکن  همیشه باورکن    که من به عشق صادقم

باورکن  حرف منو باورکن    که من همیشه عاشقم   

الهه ، الهه ، الهه ،      نگاه های عاشقونت ، عاشق صداقت و راستیت

دوست دارم ، دوست دارم ، دوست دارم ، دوست دارم ، دوست دارم ، الهه

    الهه جون ؛

                                                      کمکم کن  

بچه ها کمک کنید !

عاشقا  ،  درد کشیده ها ،  شب نخوابیده ها   کمک کنید !

اونایی که تازه خوب شدید ، چی کار کردید ؟    کمک کنید !

یکی بگه چی کار کنم با این دلم ، گرفتار شده ، رها نمیشه

دوستش دارم ، نمی تونم بهش برسم ،

دوستش دارم ، نمی تونم رهاش کنم ،

دوستش دارم ، روز و شبم شده خون ، شده بی خوابی ، شدم بی قرار

کاش یه دارو پیدا میشد که من می خوردم خوب میشدم یا میدادم اون خوشگله میخورد !!!

دیشبو که نخوابیدم هیچ ، هر شبم به همین ترتیب ،

دارم بیمار میشم جدی جدی ،

عاشقا  ،  درد کشیده ها ،  شب نخوابیده ها   کمک کنید !

اونایی که تازه خوب شدید ، چی کار کردید ؟    کمک کنید !

دوباره آمدی بعد از مدتها...

به گمانم فراموشت کرده بودم یا شاید تظاهر می کردم به فراموشی!

به هر حال مدتها بود که رفته بودی؛ اول از دیده ام و شاید از دلم!

اما دوباره آمدی...

دوباره آمدی با آن کلام سحرآمیز

اگه جای زندگيم تو بيابونا باشه
اگه فرش زير پام زمين خدا باشه
اگه سرمای زمستون تنم و سياه کنه
اگه گرمای تابستون هستی مو تباه کنه
بدونم دوسم داری صبر و طاقت می يارم
چه کنم دوست دارم 

من همون جزیره بودم

خاکی و صمیمی و گرم

واسه عشق بازی موجها

قامتم یه بستر..

یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها

یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

حس عاشقی همینهههههههههههههههههههه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از من و دلم گذاشتی

رفتی با قایق عشقت روی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم  چشم به راهت لب دریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره

ولی حتی وقته مردن باز سراغت رو میگیره ....

در ازدحام تنهایی ها...

ترک بر می دارد پوست خشکیده ی احساسم...

و لب می ترکاند چشمانم در بیابان تردید...

و من پر می شوم از نبودنها

             میشه بمونی پیشم ، میشه نری دوباره ؟  الهه آزاد دوست داره

وقتی تو دوباره بر میگردی ،

چشمانم پر می شود از تصویر تو...

دلم خالی می شود ناگهان از غم...

دوباره جان می گیرد شعله ی هزاران خاطره در یادم...

باز در آسمان ذهنم می درخشد نامت...

دوباره متولد می شود هزاران پروانه ی شوق در دلم...

وقتی تو دوباره بر میگردی .  

       الهه ،

جای خالی تو تمام خانه ی دلم را پر کرده...

انگار جایی برای حضور دیگری نیست بی حضور تو!

کجا مانده ای؟

نکند تو را در جاده های پیچ در پیچ زمان گم کنم؟

باتو،همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند
باتو،آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند
باتو،کوه ها حامیان وفادارخاندان من اند
باتو،زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند

سردی این نگاهو بشکن        فاصله سزای ما نیست

تو ببین واسه همیشه                        این جدایی حق ما نیست

بودن تو آرزومه                حتی واسه یه لحظه ، میمیرم بی تو

خوندن من یه بهانست          یه سرود عاشقانست

من برات ترانه میگم                        تا بدونی که باهاتم

تو خودت دلیل بودنم                       بی تو شب سحر نمیشه ، میمیرم بی تو

من عشقت رو ، به همه دنیا نمیدم

حتی یادت رو ، به کوه و دریا نمیدم

با تو می مونم ، واسه همیشه

اگه دنیا بخواد ، منو تو تنها بمونیم       واست میمیرم ، جواب دنیا رو میدم

                           با تو میمونم ، واسه همیشه

خاطرات تو رو ، چه خوب چه بد حک میکنم

توی تنهاییام ، فقط به تو فکر می کنم

با تو می مونم ، واسه همیشه ...............

  دوست دارم خوشگل ، دوست دارم الهه ، بد گرفتارت شدم ، دلم رها نمیشه ،

          خودت بگو چی کار کنم  ؟؟؟؟  

اینها احساسات قلبی است که در بند چشمان پاک و زیبای توست

الهه جونم ، دوست دارم خوشگل ؛

خوشا شب نشستن به پهلوی تو

تـــماشای پـــرواز گـــــیسوی تو

خوشا با تــو سرگرم صحبت شدن

وســـجده به محـــراب ابـــروی تو

خوشا در نگاه تو چون می خـــراب

خوشا نـــازنین چشم نــــازوی تو

دو چـــشم پـــر از کهربای خموش

که نـــاگه مرا میکشد ســـوی تو

خوشا بـــازی دســـت اعـــجاز گر

که گـــل چیند از بــــاغ جادوی تو

رفیق من سنگ صبور غمهام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم

بی تو ، چه دنیای رو به زوالی دارم

 

                

 

روزهایی که بی تو میگذرد

گرچه با یاد توست ثانیه هایش

آرزویم باز می کشد فریاد

در کنار تو میگذشت ای کاش

 

 

 

امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
وزبسترِ عافیت برون خواهم خفت
باور نکنی خیال خود را بفرست
تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت 

 

 

 

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم

شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم

حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد

دگر نصیحت مردم حکایتست به گوشم

مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی

که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من رمیده دل آن به که در سماع نیایم

که گر به پای درآیم به دربرند به دوشم

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب

که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم

که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت

که تندرست ملامت کند چو من بخروشم

                                             

 

 

زندگی جاریست در نگاه من و تو
زمانی که نگاهمان
پلی میشود میان من و تو

 

 

                                  

 

 

 

ای عشق مدد کن که به سامان برسیم
چون مزرعه ی تشنه به باران برسیم
یا من برسم به یار یا یار به من
یا هردو بمیریم و به پایان برسیم

 

 

 

 

 

آن شب که صبح روشن اندامت
از آسمان اینه بر من طلوع کرد
شمع بلند قامت خلوتسرای من
از خجلت برهنگی خویش می گریست
من در کنار او
از پرتو طلوع تو بی خواب می شدم
سر در میان موی تو می بردم
بر سینه ی بلند تو می خفتم
تا با تو در برهنه ترین لحظه های خویش
محرم تر از تمامی ایینه ها شوم
میل هزار سال تو را دوست داشتن
در من نهفته بود
من از تب طلایی چشمانت
آهنگ تند نبض تو را می شناختم
قلب شتابنک جهان در تو می تپید
من ، طعم تشنگی را در بوسه های تو
هر بار می چشیدم وسیراب می شدم
در آن شب سیاه زمستانی
بازوی آتشین توگرمای روز را
بر پشتم از دو سوی گره می زد
دست تو ، آفتاب بهاران بود
بر پشت سرد من
من از لهیب دست تو بی تاب می شدم
وقتی که صبح پنجه به در کوبید
انگشت های نرم تو چابک تر از نسیم
نازک ترین حریر نوازش را
بر پیکر برهنه ی من می بافت
روح تو در تمام تن من
از رشته های موی
تا ریشه های دل جریان داشت
من ، شمع واژگون سحر بودم
من در تو می چکیدم ، من آب می شدم
ای مهربان دور
کنون که بر دو سوی جهان ایستاده ایم
ایا تو را به خواب توانم دید ؟
یا در پگاه روشن بیداری
چون سایه در کنار تو خواهم خفت ؟
ایا دوباره ، نام عزیزت را
در اوج لحظه های شگفت یگانگی
نجوا کنان به گوش تو خواهم گفت ؟
ای کاش در سیاهی آن شب که با تو رفت
از بوی گیسوان تو می مردم
کاش آن شب از کرانه ی آغوشت
یکسر به بیکرانی پرتاب می شدم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

الهه جون ، در راه رسیدن به تو خیلی سختی کشیدم ،

                رسیدن به هیچ گنجی راحت و آسوده نیست ،

                                        خوشحالم 

 

 

 

                     آزاد به تو میرسه ، کوه به کوه نمی رسه

 

خاطرات اید که انشب از جنگلها گذشتیم

بر تن سبز درختا یادگاری می نوشتیم

با من اندوه جدایی نمی دانم چه ها کرد

"نفرین بر دست سرنوشت که تو را از من جدا کرد"

بی تو بر روی لبانم بوسه پژمرده گشته

بی تواز این زندگانی ازرده گشته

بی تو ای دنیا جانی دلم دریای درد است

چون کبوتر های غمگین نگاهم مات و سرد است

ای دل درد دلم را شکستی

خاطراتم را به یاد و هر جا بی من نشستی

اونی که می خواستم دلمو شکستو به پای عشق دیگه نشستو چشماشو رو آرزوها م بستو..............

اونی که میخواستم مثله اشک چکیدو تو طول راه باز یه کسی رو دیدو انگاربه آ رزوش رسیدو به خاطر هیچکس ازم جدا شد......

اونی که می خواستم دل ازم بریدو بین گلا یه گل تازه چیدو به اونی که دلش خواست انگار رسیدو با غمو غصه منو آشنا کرد.........

اونی که می خواستم منو برد بهشتو اسم منو رو سر درش نوشتو قضاوت قاضی سرنوشتوتو شهر رویا ها بهانه کردو منو رها کرد.........

اونی که میخواستم منو برد از یادو پیش اون که دلش می خواست رفتو زد زیر عشقش می گفت که یادش نمیادو مثله همه آدما بی وفا شد.........

آسمان آبی با آن روح بلند

نسیم نرم مخملگون

            آه دلبرکم ،

می توانیم در چاهسار قلب هایمان فرو شویم

و رودبار سخن را

تا جزیره بوسه پی گیریم

می توانیم

در زیتون زاران تشنه لب

با هم فرو شویم

! اما تو ...............

آسمان چشم بندش را

از روی دیدگان

بر می نهد کنار ،

و آن اژدهای هزار چشم ،

با زبان باد ،

لیسه بر میکشد بر ما .

زهره

در میان شلوغی

می رود گول و گمراه

و من

            دلبری یادم می آید

            که هیچ گاهی

            مرا در حقیقت نبودست .                

قلب ،

بازار مکاره .

قلب افسرده

در تپش ،

همچون قلب پسری.

هیچ خنیاگری آنرا

ندیدست به چشم .

اوست راستین لوده ای خنیاگر

که ترانه می خواند بر ماه

که به آهنگ عشقی مجهول

در مدارش بر جاست .

می درخشد این طبل

همچنان صفحه ای از پوست خشک

همچنان آتش تالابی ، بس آهنگین ،

و به شب هایی در تابستان

بی شمارانی پروانه فرسوده بید

جانش را پی می گیرند .

طبل غمنامه ای است از جاده ها ،

آسمانی را ماند پوشیده از ابر ،

و یکی فاصله بی حد را .

به روی زورق سیرک ،

که به ساحل گرفتست کنار ،

روی آرام نسیم ییلاق ،

جانش را تو گوش بسپار .....

جانش را تو گوش بسپار .....

پرندگان غروب را

به جلو سوق میدهند ،

و منقارهایشان

دنباله آبگون روز را

تا دوردست ها با خویش می برد .

غروب را ،

خالکوب گلباد ها

بلم ماه نیمه را

فراز میدارد .

در چشمه سار سرد

ماری تنها سرود می خواند ،

!     و تنها تر از آن مار

به سرودش گوش میدهد .  

عشق می ورزم بر آن که خویشتن را

در سرزمین تیره تو ،

الهه !  دل کار من است ،

از دست وانهم .

در چشمت های منزویت ،

خود را رها کنم ،

و از دهان بی حد و وصف تو

نغمه سر دهم .

در آغوش بی انتهای تو ،

هوا گرفته خواهد بود ،

و همچون که پوستت نسیم ،

نرمی کرک وار خواهد داشت (شاید صدای شاه کرک!)

من خویش را در سینه های لرزانت ،

از دست میدهم ،

در ژرفای تیره جسم لطیف تو ،

من خویشن را ،

الهه !  دل کار من است ،

در سرزمین تیره تو

از دست می نهم .

جشن پایان میگیرد ،

شاعر آهی میکشد ،

و باد بیرق ها را شلاق میزند ،

و کبوتر در سبزه ها نا پدید می شود .

کبوتر بی لانه ،

کبوتر می خواند :   پیو پیو  ،   پیو پیو

فدای برق چشمات شم ، دوست دارم الهه؛

در من هزار حرف نگفته
هزار درد نهفته
هزاران هزار دريا هر لحظه در تپيدن و طغيانند
در من هزار آهوي تشنه
در خشكسال دشت پريشانند
در من پرندگان مهاجر
ترانه هاي سفر را
در باغ هاي سوخته مي خوانند
با من كه در بهار خزانم قصه هاي فراواني ست
با من كه زخم هاي فراواني
بر گرده ام به طعنه دهان باز كرده اند
هر قصه يك ترانه
هر ترانه خاطره اي ديگر
هر عشق يك ترانه ي بيدار است
در خامشي حضورم ، حرف مرا بفهم
يا براي عشق ، زباني تازه پيدا كن
تا درد مشترك
زبان مشتركمان باشد
حرف مرا بفهم و مرابشنو
اين من نه ،‌ آن من ديگر
آنكس كه پنجره ي چشم هاي من او را
كهنه ترين قاب است
از پشت پنجره ي زندان
حرف مرا بفهم
كه فرياد تمامي زندانيان
در تمامي اعصار است
در گير و دار قتل عام كبوترها
در سوگ شاخه هاي تكه تكه ي زيتون
وقتي كه از دل جوان ترين جوانه هاي عاشق باغ ماه
بر مسلخ هميشگي انسان
در لحظه ي شكفتن فرياد
باران سرخي از ستاره سرازير است
آن سان كه هر ستاره دليل شرمساري خورشيد هاي بسياري
از برآمدنشان است
تو گريه مي كني
از عمق آشناي جنگل چشمانت
از عمق جنگلي كه در آن پاييز ، در غروب به بغض نشسته
باران بي دريغ اشك تو مي بارد
تا عطر خيس جنگل پاييز
در من هواي گريه برانگيزد
آنگاه از چشم ذهن من
شعري بسان گريه فرو ريزد
من شعر مي نويسم
تو با ترانه هاي عاشق من ، عاشق
تو با ترانه هاي تشنه ي من دريا
بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه مي شوي
تو گريه مي كني
تو لحظه هاي شعر مرا ،‌ در خويش تجربه كرده
يعني مرا در بدترين و بهترين دقايق بودن تكرار مي كني
يا با ترانآهاي من بر لب
به رويا رويي جلادان به مسلخ خويش مي شتابي
يعني كه با مني
ديروز
امروز
تا هنوز و هميشه
آيا زبان متشرك اين نيست ؟
آن زبان تازه كه مي گفتم ؟
آيا زبان مشترك اين نيست ؟
اون منم

اون كه هر چي ابر دنياس ، خونه داره تو چشاش
اون كه ناچاره بخنده ، اما گريه س خنده هاش
اون كه تو شهرش غريبه ،‌ با يه عالم آشنا
هيچ كدوم باور نكردن ، غربت تلخ صداش
اون منم ،‌ اون منم ، اون منم
بغضمو تو گلوم مي شكنم
ديروز من ، مثل امروز ، مثل فرداس
هر روز دستام ،‌سرد و تنهاس
ديروز ، امروز ، فردا
خيلي سخته ،‌ اين تنهايي ، بي فردايي
تنها موندن ، تنها خوندن
تنها ،‌ تنها ، تنها
اون كه خيلي قصه داره ، رو لباي بي صداش
مونده فريادش تو سينه ،‌در نمي آد از لباش
قد يه دنيا كتابه ، با يه عالم گفتني
هر كدوم از غصه هاشون ، هر كدوم از قصه هاش
اون منم ، اون منم ، اون منم
بغضمو تو گلوم مي شكنم

گنجشك هاي خونه

اي چراغ هر بهانه
از تو روشن از تو روشن
اي كه حرفاي قشنگت منو آشتي داده با من
من و گنجشكاي خونه ديدنت عادتمونه
به هواي ديدن تو پر مي گيريم از تو لونه
باز ميايم كه مثل هر روز
برامون دونه بپاشي
من و گنجشكا مي ميريم تو اگه خونه نباشي
هميشه اسم تو بوده اول و آخر حرفام
بس كه اسم تو رو خوندم بوي تو داره نفس هام
عطر حرفاي قشنگت عطر يك صحرا شقايق
تو همون شرمي كه از اون
سرع گونه هاي عاشق
شعر من رنگ چشاته
رنگ پاك بي ريايي
بهترين رنگي كه ديدم
رنگ زرد كهربايي
من و گنجشكاي خونه
ديدنت عادتمونه
به هواي ديدن تو پر مي گيريم از تو لونه

تو از شهر غريب بي نشوني اومدي
تو با اسب سفيد مهربوني اومدي
تو از دشت هاي دور وجاده هاي پر غبار
براي هم صدايي هم زبوني اومدي
تو از راه مي رسي ،‌ پر از گرد و غبار
تمومه انتظار ، مي آيد همرات بهار
چه خوبه ديدنت ، چه خوبه موندنت
چه خوبه پاك كنم ، غبار رو از تنت
غريب آشنا ، دوست دارم بيا
منو همرات ببر ، به شهر قصه ها
بيگر دست منو ، تو او دستا
چه خوبه سقفمون يكي باشه با هم
بمونم منتظر تا برگردي پيشم
تو زندونم با تو ، من آزادام

شب من پنجره اي بي فردا
روز من ، قصه ي تنهايي ها
ماهي ام ، ماهي دور از دريا
هيچ كس با دل آواره ي من
لحظه اي همدم و همراه نبود
هيچ شهري به من سرگردان
در دروازه ي خود را نگشود
كولي ام ، خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم
كولي ام ، خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم
پاي من خسته از اين رفتن بود
قصه ام قصه ي دل كندن بود
دل به هر كس كه سپردم ديدم
راهش افسوس جدا از من بود
صخره ويران نشود از باران
گريه هم عقده ي ما را نگشود
آخر قصه ي من مثل همه
گم شدن در نفس باد نبود
روح آواره ي من بعد از من
كولي در به در صحراهاست
مي رود بي خبر از آخر راه
همچنان مثل هميشه تنهاست
كولي ام خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم
كولي ام خسته و سرگردانم
ابر دلتنگ پر از بارانم

عشق لالايي بارون تو شباس
نم نم بارون پشت شيشه هاس
لحظه ي شبنم و برگ گل ياس
لحظه ي رهايي پرنده هاس
تو خود عشقي كه همزاد مني
تو سكوت منو فرياد مي زني
تو خود عشقي كه شوق موندني
غم تلخ و گنگ شعراي مني
وقتي دنيا درد بي حرفي داره
تويي كه فرياد درداي مني
تو خود عشقي كه همزاد مني
تو سكوت منو فرياد مي زني
دستاي تو خورشيد و نشون مي دن
چشماي بستمو بيدار مي كنن
صداي بال پرنده رو لبات
تو گوشام دوباره تكرار مي كنن
زندگي وقتي كه بيزاري باشه
روز و شب هاش همه تكراري باشه
شايد عشق براي بعضي عاشقا
لحظه ي بزرگ بيداري باشه
عشق لالايي بارون تو شباس
نم نم بارون پشت شيشه هاس
لحظه ي عزيز با تو بودنه
آخرين پناه موندن منه
تو خود عشقي كه همزاد مني
تو سكوت منو فرياد مي زني

من و تو با هميم اما دلامون خيلي دوره
هميشه بين ما ديوار صد رنگ غروره
نداريم هيچ كدوم حرفي كه باز هم تازه باشه
چراغ خنده هامون خيلي وقته سوت و كوره
من و تو
من و تو
من و تو
هم صداي بي صداييم ، با هم و از هم جداييم
خسته از اين قصه هاييم ، هم صداي بي صداييم
نشستيم خيلي شب ها قصه گفتيم از قديما
يه عغمره وعده ها افتاده از امشب به فردا
تمام وعده ها رو داديم و حرفا رو گفتيم
ديگه هيچي نمي مونه براي گفتن ما
من و تو
من و تو
من و تو
هم صداي بي صداييم ، با هم و از هم جداييم
خسته از اين قصه هاييم ، هم صداي بي صداييم
گل هاي سرخمون پوسيده موندن توي باغچه
ديگه افتاده از كار ساعت پير رو طاقچه
گل هاي قالي رنگ زرد پاييزي گرفتن
اون هام خسته شدن از حرف هر روز تو و من
من و تو ، من و تو ، من و تو ، من و تو

روزي دل من كه تهي بود و غريب
از شهر سكوت به ديار تو رسيد
در شهر صدا كه پر از زمزمه بود
تنها دل من قصه ي مهر تو شنيد
چشم تو مرا به شب خاطره برد
در سينه دلم از تو و ياد تو تپيد
در سينه ي سردم ، اين شهر سكوت
ديوار سكوت به صداي تو شكست
شد شهر هياهو ، اين سينه ي من
فرياد دلم به لبانم بنشست
خورشيد مني ،‌ منم آن بوته ي دشت
من زنده ام از نور تو اي چشمه ي نور
درياي مني ، منم آن قايق خرد
با خود تو مرا مي بري تا ساحل دور
اكنون تو مرا همه شوري و صدا
اكنون تو مرا همه نوري و اميد
در باغ دلم بنشين بار دگر
اي پيكر تو ، چو گل ياس سپيد

توي يك ديوار سنگي
دو تا پنجره اسيرن
دو تا خسته دو تا تنها
يكيشون تو يكيشون من
ديوار از سنگ سياهه
سنگ سرد و سخت خارا
زده قفل بي صدايي
به لباي خسته ي ما
نمي تونيم كه بجنبيم
زير سنگيني ديوار
همه ي عشق من و تو
قصه هست قصه ي ديدار ، آه
هميشه فاصله بوده
بين دستاي من و تو
با همين تلخي گذشته
شب و روزهاي من و تو
راه دوري بين ما نيست
اما باز اينم زياده
تنها پيوند من و تو
دست مهربون باده
ما بايد اسير بمونيم
زنده هستيم تا اسيريم
واسه ما رهايي مرگه
تا رها بشيم مي ميريم ، آه
كاشكي اين ديوار خراب شه
من و تو با هم بميريم
توي يم دنياي ديگه
دستاي همو بگيريم
شايد اونجا توي دلها
درد بيزاري نباشه
ميون پنجره هاشون
ديگه ديواري نباشه

با دريغي سنگين
شعر آميخته با حسرت يك خاطره را
قصه حادثه ي برج و كبوتر را
يك بار ديگر مي خوانم
اي پرنده ي مهاجر اي مسافر
اي مسافر من ، اي رفته به معراج
تو به اندازه ي قدرت پريدن
تو به اندازه ي دل بريدن از خاك
عزيزي
زير اين گنبد نيلي ،‌ زير اين چرخ كبود
توي يك صحراي دور ،‌ يه برج پير و كهنه بود
يه روزي زير هجوم وحشي بارون و باد
از افق ، كبوتري تا برج كهنه پر گشود
خسته و گمشده از اون ور صحرا مي اومد
باد پراشو مي شكست بارون بهش سيلي مي زد
برج تنها سرپناه خستگي شد
مهربونيش مرهم شكستگي شد
اما اين حادثه ي برج و كبوتر
قصه ي فاجعه ي دلبستگي شد
آخر اين قصه رو ... تو مي دوني .... تو مي دونستي
من نمي تونم برم .... تو مي توني .... تو مي تونستي
باد و بارون كه تموم شد ، اون پرنده پر كشيد
التماس و اشتياقو تو چشم برج نديد
عمر بارون عمر خوشبختي برج كهنه بود
بعد از اون حتي تو خوابم اون پرنده رو نديد
اي پرنده ي من اي مسافر من
من همون پوسيده ي تنها نشينم
هجرت تو هر چه بود معراج تو بود
اما من اسير مرداب زمينم
راز پرواز و فقط تو مي دوني ... تو مي دونستي
نمي تونم بپرم .... تو مي توني .... تو مي تونستي

توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن
دو تا خسته دو تا تنها یکی شون تو یکی شون من
دیوار از سنگ سیاهه سنگ سرد سخت خارا
زده قفل بی صدائی به لبای خسته ما
نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار
همه عشق من و تو قصه هست قصه دیدار
همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو
با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو
راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده
تنها پیوند من و تو دست مهربون باده
ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم
واسه ما رهائی مرگه تا رها بشیم می میریم
کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم
توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریرم
شاید اونجا توی دلها درد بیزاری نباشه
میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه

   شب بود

        .شمع بود.

           من بودم وغم.........شب رفت شمع سوخت

                                           .من ماندم و غم

   گریه کردن تا سحر کار من است

                               شاهد من چشم بیدار من است 

      فکر کردم که او یار من است

                                نه.فقط در فکر آزار من است

     اگر دنیای ما دنیای سنگ است بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است

         اگر دنیای ما دنیای درد است بدان عاشق شدن از بحر و رنج است

       اگر عاشق شدن پس یک گناه است دله عاشق شکستن صد گناه است

گریه هایم بی صداست

عشق من بی انتهاست

رد پای اشکایم را بگیر

تا بدانی خانه ی عاشق کجاست !

گفتی كه مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق فاصله ای نیست

گفتم كه كمی صبر كن و گوش به من كن

گفتی كه باید بروم حو صله ای نیست

گفتی كه كمی فكر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسا له ای نیست

دختر از پسر پرسید كه آیا اونو قشنگ میدونه ؟

پسر جواب داد :          نه

دختر پرسید آیا دلش می خواد تا ابد با اون بمونه؟

پسر جواب داد :          نه

سپس دختر پرسید اگه تركش كنه ؛ گریه میكنه ؟

وبار دیگه جواب شنید        نه

دختر خیلی ناراحت شد ؛ و در حالی كه گریه می كرد خواست كه بره ، كه پسر شونه هاشو گرفت و گفت :

تو قشنگ نیستی ، تو زیبایی

من نمی خوام تا ابد با تو باشم ، من نیاز دارم كه تا ابد با تو باشم

و اگه تو بری من گریه نمی كنم ......................من میمیرم!!!

در اینهمه آزار. در اینهمه تکرار. در اینهمه بیداد
خسته ام. بی تو خسته ام
در اینهمه دیوار. در اینهمه آوار. در اینهمه فریاد
خسته ام. من بی تو خسته ام.
دوستت دارم و میدانی. دلتنگتم و میخوانی.
باز دیشب خوابت را ندیدم. باز دیشب مثله هر شب. مثله این چند سال!
تو حتی به خوابم هم قدم نمیگذاری.
دوستت دارم و میدانی. دوستت دارم و نداری!
خدای را قسم که بی تو هیچم.
رسول را قسم که دیوانگی پیشه کردم.
در این روزگار مردم کش سخت. بی تو تنهای تنها به سوگ خویش گریه میکنم.
نیستی.
نیستم. کاش بودی و میدیدی که بی تو چه تنهایم.
کاش بعد از آنهمه دنیا گردی میفهمیدی که من کیم و تو را چگونه میخواهم.
کاش بعد از اینهمه تنهایی. اینهمه انتظار. اینهمه دوست داشتنت، برمیگشتی...
دیگر نیستی.
کاش بودی. کاش بودی. کاش بودی....

کاش هیچکس تنها نبود..

     کاش می شد دیدنت رویا نبود..

     گفته بودی با تو می مانم ولی رفتی وگفتی که اینجا جا نبود..!

     سالیان سال تنها مانده ام شاید این رفتن سزای من نبود...

      من دعا کردم برای بازگشت دستهای تو ولی بالا نبود

      باز هم گفتی که فردا میرسی...

ناله ؛

پشه ،

پروانه بید ،

پرنده ،

اختر ،

          چه ؟ ( چی ؟ )

ستاره ،

پرنده ،

پروانه بید ،

پشه ،

بر خاکدان ،

این قلب چاک من ؛

بر روی دخترک های بازار مکاره ،

پرواز می کند .

در امتداد یک خیابان متروک

می رود کره اسب سیاهی

پرسه زن اسبی

از خواب هایی که کابوس .

نسیم غروبی

می آید از دور

ویک پنجره هر شب

گریه سر داده با باد .

دخترک بر ننو

از شمال رو به جنوب میرود

و از جنوب رو به شمال ،

در این مسیر سهمی

او قرمز ستاره ای است که می لرزد

زیر تمام ستارگان .

تاب سواری میکند او هر روز .

نخستین ستاره .

همه چیز به زهره مینگرد

او به دختری می ماند

که در ژرفای چاهی فرو افتاده

در رعشه است و می لرزد

گویی چنان که می پرسد

«فردا دوباره آیا

»باز خواهم گشت؟؟؟

دستهایم برایت شعر مینویسد اما تو هرگز نخواهی خواند

اتش عشق در چشمانم غوطه میزند ولی تو نخواهی دید

تو هرگز مرا نخواهی فهمید

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت

و باز تو درک نخواهی کرد

مرا تنها گذاشت و رفت ،

و همه میدانند ،

مرا که دوستش داشتم ،

برای من همه چیز گذاشت ، جز

آنچه می خواستم

کاش به جای این همه

برای من

کمی از قلبت میگذاشتی

تا با آن

محبتم را به پایان ببرم

کاش به جای رفتن

تنها چند قدمی با من همراه می شدی

به همه چیز نظر افکندی

جز قلبهایمان

آینده تاریک نبود با من

برایت گذاشته بودم بزرگترین چیزی را که داشتم

پنجره ها بسته می شوند ،

بو سه های پنهان ،

آغوش های گرم ،

چقدر ستاره ،

چقدر ستاره در انزوا

به مرگ میرسند و از نو ،

دوباره ستاره ،

            دوباره ستاره ،

            اما باز می ماند ،

            چشمان اسبان کوچک بی خواب و

            تنهاترین ستاره ،

و می خوابند در آغوش هم ، آنان که

تنها نیستند .

            من تنها  وووو بیدارم .

If I should stay

اگر بايد بمانم

I would only be in your way

باید تنها آنگونه باشم که تو می خواهی

So I'll go, but I know

پس من مي‌روم، اما مي‌دانم

I'll think of you every step of the way

كه در جاي جاي مسيرم به تو فكر خواهم كرد

And I will always love you

و هميشه عاشقت خواهم بود

I will always love you

هميشه عاشقت خواهم بود

You, my darling you

تو، اي عزيز من

 Bittersweet memories

خاطرات تلخ و شيرين

that is all I'm taking with me

تمام چيزيست كه از تو همراه برده ام

So, goodbye

پس خداحافظ

Please, don't cry

خواهش مي‌كنم گريه نكن

We both know I'm not what you, you need

هر دوي ما ميدانيم كه من چيزي كه تو نیاز داری نيستم

 And I will always love you

و من هميشه عاشقت خواهم بود

I will always love you

هميشه عاشقت خواهم بود

 I hope life treats you kind

اميدوارم زندگي با تو مهربانانه رفتار كند

And I hope you have all you've dreamed of

و اميدوارم به همة آرزوهايي كه داري برسي

And I wish to you, joy and happiness

و برايت آرزوي شادي و شادكامي مي‌كنم

But above all this, I wish you love

اما بالاتر از همه اينها برايت آرزوي عشق مي‌كنم

 And I will always love you

و من هميشه عاشقت خواهم بود

I will always love you

هميشه عاشقت خواهم بود

I will always love you

هميشه عاشقت خواهم بود

I will always love you

هميشه عاشقت خواهم بود

I will always love you

هميشه عاشقت خواهم بود

I, I will always love you

من، هميشه عاشقت خواهم بود

 You, darling, I love you

عزيزم، دوستت دارم

Ooh, I'll always, I'll always love you

هميشه، هميشه دوستت خواهم داشت

همزمان كه داشتم گوش مي‌كردم اين آهنگ رو ترجمه كردم،

 از اواسطش، تا همين الان گريه كردم

عقل از سودای او کور است و کر         نیست از عاشق کسی دیوانه‌تر

عـقــل تا تدبیـر و اندیـشـه کنـد          رفته باشد عـــشـــق تا هفتـــم سما

عـقــل تا جوید شتر از بهر حج           رفته باشد عـــشــق بر کــــوه صفا

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست

بگشای لب که قند فراوانم آرزوست 

یکدست جام باده و یک دست زلف یار

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

کشیدم بغض های دیشب خود

زدم رنگ عشق قشنگی بر دل خود

نـیـاز  با تو بودن را چون بــاز دیدم

شکستم باز هم من در تب خود

بازوانت  را  به  مستی ،  حلقه   کن   بر  گردنم

       الـــهــــه ،.......................................  

                                           ۰۳/۱۱/۱۳۸۷

شنبه  ،  بیست و هشتم دیماه هشتاد و هفت      ۲۸/۱۰/۱۳۸۷

امروز گذشتیم ، 

امروز جهیدیم و گذشتیم با هم ،

از مرز های شیشه ای ،

مرزی که آنسویش پیدا بود ،

 اما لمس نمی شد ،

مرزی که روزی می شکست

چه زیبا شکست

مرزی که تو ،        بی پروا شکستی ،

 زیبا شکستی ،

 با تو ،

        زیبایی ، لذت ،احساس جوانی ، طعم واقعی زندگی و بی پروایی

        احساس می شود و مطمئن میسازد که زندگی جاریست و روان ؛

که  این قصه از آن توست ،

دوست دارم فقط قصه تو را بخوانم ، دوست دارم مرد اول قصه های تو باشم ،

بنویس تا من برایت آهسته و پیوسته زمزمه اش کنم ،

 فقط برای تو بخوانم ، فقط برای تو زمزمه اش کنم .

           الـــــــــــــــــــهـــــــــــــــــــه   ،   دوســــتـــت دارمــــــــــ . 

         پارک کوهسار ، باغ دلگشا ، قلیون (قیلون) و بوسه ای که هنوز طعمش بر لبانم هست .

     ۲۸/۱۰/۱۳۸۷ .تهران. دو روز قبل از اولین امتحان تو   

           ...گفت و گو آيين درويشی نبود       ور نه با تو ماجراها داشتيم

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم       صد بار توبه کردم و ديگر نمی‌کنم

باغ بهشت و سايه طوبی و قصر و حور       با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

تلقين و درس اهل نظر يک اشارت است       گفتم کنايتی و مکرر نمی‌کنم

...

من دوستدار روی خوش و موی دلکشم       مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم

گفتی ز سر عهد ازل يک سخن بگو       آن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم

من آدم بهشتيم اما در اين سفر       حالی اسير عشق جوانان مه وشم

من از آن روز که دربند توام آزادم

فاش می‌گويم و از گفته خود دلشادم          بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق       که در اين دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برين جايم بود         آدم آورد در اين دير خراب آبادم

سايه طوبی و دلجويی حور و لب حوض        به هوای سر کوی تو برفت از يادم

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست        چه کنم حرف دگر ياد نداد استادم

کوکب بخت مرا هيچ منجم نشناخت              يا رب از مادر گيتی به چه طالع زادم

تا شدم حلقه به گوش در ميخانه عشق        هر دم آيد غمی از نو به مبارک بادم

می خورد خون دلم مردمک ديده سزاست     که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم

                   پاک کن چهره حافظ  (آزاد) به سر زلف ز اشک 
                       ور نه اين سيل دمادم ببرد بنيادم 

 پنج شنبه   پنجم دی ماه هشتاد و هفت    ۰۵-۱۰-۱۳۸۷

 جشنی بود ،

             رسیدیـمــو خــنـدیدیم ،

             رقصیدیـمــو نــوشـیـدیم ،

با من بود دلم ،

که به یکبار پــریـد ،  که چو یک  بـاد وزیـد ،

که به یک نگاه آن روح بلند ،

سخت  لرزید ،

آنچه دل  دید ، اگر سنگ میدید ،

آنچه دل  دید  ، اگر کوه میدید ،

به یقین آب  میشد ،

به یقین پاک میشد ،

به یقیین خام میشد ،

منکه یکدم  ،

                  فقط  رام  گشتم ،

 دل توجه به کجا داشت  چه شد ؟

آنهمه هوش به چه تدبیر  ز ما دور میشد ؟

    ناگهان دل نالید :

                  "دیگه تدبیر نمی خواد ،

                  دیگه تصدیق نمی خواد ، دیگه استاد و قلم ،  دیگه دفتر نمی خواد "

به گمونم دل من عاشق شد ،

دل من عاشق شد ،   

چه کسی  دل را برد ؟

 چه کسی آرام و قرار از ما برد ؟

چه کسی بود که نگاهش  دلم را خرید ؟

چه کسی که صدایش  دلم را  کشید ؟

چه کسی بود که  غرور را شکست ؟

چه کسی بود  ، سکوت را شکست ؟

تو خودت میدانی ، آنها همه نیز میدانند .

                 "الــــهـــــه"

 قصه ما چنین آغاز شد ،

قصه ما .................

                                 الــــــــــهــــــــــــه ، دوســــــتــــت  دارمـــــــــــ     

                                               آزاد    

                                      پنج شنبه   پنجم دی ماه هشتاد و هفت    ۰۵-۱۰-۱۳۸۷

    الــــــــــهــــــــــــه  زیـــــــــــبــــــــــــایـــی    

   الـــــهــــــه  مــن  

    الــــــــــهــــــــــــه  زیـــــــــــبــــــــــــایـــی    

  جمعه  ،  بیستم  دیماه  هشتاد و هفت    ۲۰-۱۰-۱۳۸۷

اولین روزی که به گرمی  همدیگر رو در آغوش کشیدیم ،

جوری که از گرمای من و تو  ، برف ها  آب می شدند .....

خاطرم هست که آن اطراف را به دنبال یافتن گوشه ای دنج پرسه میزدیم ،

حتی آن دقایق که مشتاق رسیدن به پشت پیچ جاده بودیم ، در برف ها گیر کردیم ....

آن مرد ها که چه عجیب دو به دو  ،  گوشه های  دنجتری برای خود فراهم ساخته بودند !!!

خاطرت هست خندیدیم ....

برگشتیم ، باز در همان جاده  ، دیگر تحمل نیاوردیم ، ایستادیم ، بی توجه به حضور آنها ،

لب هایمان را بروی هم فشردیم ، باز هم فشردیم ،

 به سرعت به راه افتادیم ، دقیقه ای نگذشت که ، با زهم ایستادیم  .........

 غروب بود  ، میان برف های آن کوه های بلند ، چشمان تو را هنوز به خاطر دارم که برق میزد ،

به یاد دارم شهامتت را ، هنوز به یاد دارم قلب بزرگت را ، هنوز به یاد دارم گذشتت را .

دمیدی در من ، تازه شدم با تو ، شبز شدم در برف ، شکفتم چون گل ، شکستی با من  ،

غروب عزیزی بود ، غروب عزیزی بود با تو ، شگفت بود با تو ، به آن سرعت ، به آن قدرت ،

زود گذشت ، گذشت کردی ، هنوز به یاد دارم گذشتت را ،

به یاد دارم شهامتت را ، هنوز به یاد دارم قلب بزرگت را ، هنوز به یاد دارم گذشتت را .

الـــــــهــــــــــه    دوســـتـــت   دارمـــــــــ(آزاد)

  دوستت دارم الهه